De Morgen van vandaag

Ik was ongelofelijk blij met De nieuwe breeklijnen van Yves Desmet (zaterdag 6 maart 2010). Ik ben over het algemeen geen superfan van de gedachten-pagina en soortgelijke. Het is soms te veel de pagina van het grote gelijk.

Maar Yves komt nog eens tot verhelderende schrijfsels. Niet opgeven, Yves! De sociale zekerheid is een item dat ideeën nodig heeft. En goede ideeën overleven altijd. Het is een kwestie van tijd.

Na de schuldige voor de gasramp in Luik, de schuldige voor de sneeuw tijdens de ochtendspits en de verantwoordelijke voor de treinramp in Buizingen, vraag ik me af wie verantwoordelijk is voor de dood van nonkel Bob. 

Laat Liesbeth Imbo, Kathleen Cools en Lieven Verstraeten de onderste steen boven halen zodat zij voor ons collectief geweten kunnen zoeken naar de voogdijminister of de mens die hierachter zit.

En nu we toch bezig zijn, wil ik graag de verantwoordelijken beginnen aanduiden voor alle toekomstige rampen van 2010, 2011 en 2013. Elke piramide heeft een punt. En wie van boven zit kan zich nu best beginnen afvragen waar het water zal stromen, waar het rotsblok zal neerkomen en welke samenloop van omstandigheden hij niet zal voorzien.

En dat de journalist die straks in de kou niets te melden zal hebben op het terrein, tenzij te herhalen wat de journalist in de studio net heeft verteld, dat die zich maar alvast opwarmt en extra thermisch ondergoed aankoopt. Hij zal het nodig hebben.

Welkom, Margot, bij de rubriek die ik het eerst lees als ik de krant naar mij toe trek. Het is een beetje als ongevraagd bij mij op bezoek komen. Voor jou lijkt het je eigen column. Maar eigenlijk behoort hij mij toe. Want ik lees hem. En jij mag hem schrijven. Dus jij komt eigenlijk naar mij toe met dit stukje tekst in cursief.
Bij Hugo en Bernard ligt het anders. Dan was het eerder alsof ik bij hen op de koffie ging. Maar zij waren er eerst. Voor mij toch. Maar nu is het anders. Je hebt hem overgenomen van Bernard (hoe zou het met Bernard zijn?). Genomen, gekregen? Ik weet niet hoe dat in zijn werk gaat. Ze moeten jou toch ook betalen?

Maar goed, ik vind het prima. Je hebt een andere stijl. Je bent een verhalenverteller. Ik ben benieuwd. Ik heb je tweede roman gelezen.
Je bent nu bij mij op bezoek. Ik ga je nu leren kennen. Ik stel geen vragen. Jij gaat je, tussen twee slokken door, rustig vertellen wat je weet en wat je ziet. En wat je weet over de dingen die je ziet.

Okee, Margot, laat maar komen.

Ik lees zelden een artikel tot op het einde. Kortere artikels al gemakkelijker dan de lange. Maar ik weet niet wat mij doet ophouden met lezen. Stopt het ergens, de toevoer van nieuwe informatie? Ben ik verzadigd op het punt waar ik ophoud?

Ik sta natuurlijk onder druk. Een volledige krant kunnen lezen naast een job en een gezin zijn niet vanzelfsprekend. Zou het zijn dat dit ultieme moment van onthaasting toch ietwat te lijden heeft onder de druk om toch maar op de laatste bladzijde te geraken voor er een nieuwe krant in de bus ligt?

En wat met de journalist? Hoe komt het dat ik afhaak op een moment dat de journalist nog geen zin heeft om te stoppen? Moet hij/zij de lijnen volkrijgen die hij/zij beloofd heeft of opgelegd gekregen heeft? Waarom zijn de artikels langer dan mijn aandacht?

Ik denk dat de journalist in lagen werkt. Laagje titel voor de gehaasten. Laagje inleiding voor de onzekeren. Hoofdmoot voor de volhouders. En als de laatste paragraaf wordt aangevat, denkt hij: Hier sé, voor de harde kern van gepensioneerden en briefschrijvers. Die op dit artikel aan het wachten zijn. En de komma zoeken waar een punt zou moeten staan.

Minister Frank krijgt een hoge score in jullie krant. Mogelijk terecht. Het is één van de politici waar ik respect voor kan opbrengen.

Maar heeft iemand de man onlangs nog gezegd dat hij arrogant begint te worden. Ik zag hem in Terzake 09. Iemand moet het hem dringend eens vertellen. Hij is zelfvoldaan, kan alleen nog maar praten over zichzelf en hoe goed hij wel is.

Hij gaat de verkeerde kant uit. Straks denkt hij nog dat hij onfeilbaar is. Kan iemand van zijn naaste medewerkers hem alstublieft zeggen dat hij terug moet beginnen twijfelen. Aan zichzelf, om te beginnen. Dan aan zijn ideeën. Dat hij terug bescheiden moet leren luisteren naar andere mensen.

Vijf minuten debat heb ik gehoord en ik weet nu dat de man onmogelijk moet zijn in vergaderingen. In zijn eigen fractie. Op ministerraden. Eender waar hij zijn ideeën moet verdedigen. Ik zou niet graag met hem onderhandelen. Hij mist inlevingsvermogen. Ik vertrouw geen mensen die menen te weten de wijsheid in pacht te hebben. Niemand heeft die.

Er valt niets te schrijven want ik heb vandaag geen krant gelezen. Maar toch, Ik heb me de 2 laatste dagen afgevraagd wat Hans en Bernard aan het doen zijn. Zitten ze thuis? Hoe voelen ze zich? Hebben die mannen genoeg contacten zodat ze morgen weer aan het werk zijn?

Wie zal de columns voor zich nemen? Hoe zal het verder lopen met die schattige kinderen waar hij subtiel over schrijft?

En wat met de ontslagen fotoredacteurs en layouters van de mooiste krant? Voor hen zal het nog moeilijker zijn. Zal de krant minder mooi worden of minder aangenaam lezen? Ook zonder de foto's van Claus.

Moeten de anderen nu harder werken voor hetzelfde loon? Is dat te doen? Als het te doen was, waarom werd het dan niet eerder gedaan? Als het niet te doen is, wat zal het effect dan zijn op de gemiddelde gemoedsrust, onthaasting en het gemiddelde stressniveau.

Zonder krant kan je nog harder nadenken.

Uit solidariteit met de werknemers van De Morgen, zal ik vandaag niets schrijven. En u?